Należą do niej: Ignacówka I., II., III., osady i Dzierzążnik przysiółek.
Pierwotnie wieś należała do dóbr Dzierzążnik. Ówcześni gospodarze zaciężni
wnieśli w r. 1825 prośbę o nadanie im ich działów na własność, według ustawy z
dnia 8 kwietnia 1923 r.
Wtedy pola Wodzicznej w r. 1832 rozmierzono, a w r. 1835 odseparowano je od
dworu, tak, że pola włościan zaciężnych przyszły na ich własność.
Polacy zajęli Wodzicznę 17 stycznia 1920 r. Na Dzierzążniku jest staw bez nazwy,
z którego bierze swój początek rzeczka Pomianka.
Szkoła jest tu trzyklasowa, piętrowa, zbudowana 1889 r. dawniej była drewniana.
Kierownikami byli pp. Bassalik, Bartoszek i Gutowski. Obecnie p. Kawula Piotr; a
nauczycielkami są: Joanna Walczakówna i Władysława Siwkówna. Do szkoły należą
wsie Ignacówka II. i III., Dzierzążnik i Kwasielina. Jest tu jeszcze druga szkoła,
dawniej ewangielicka, obecnie nieczynna z powodu małej ilości dzieci
ewangelickich.
Wodziczna posiada piękną kaplicę publiczną pod wezwaniem M. B. N. P.,
postawioną staraniem ks. Henryka Szworca. Poświęcił ją w r. 1894 Biskup Likowski.
Kopja cudownego obrazu M. B. N. P. łaskami słynącego, poświęcona przez Ojca św.
Leona XIII.
Gospodarzy jest 63 mających razem 3000 m. ziemi. Z Wodziczny do Trzcinicy
prowadzi droga wyłożona brukiem. Idąc od Trzcinicy wstępujemy w długi i dość
głęboki wąwóz. Ziemię z niego wywieziono w dolinę, która stanowi przeszło trzecią
część całego odcinka drogi. W ten sposób powstał ogromny nasyp podobny do
długiego mostu, będący właściwą drogą. Droga ta to pamiątka z wojny światowej
1914—1918 r.; zrobili ją jeńcy Moskale, wśród których byli i Polacy.